Dulu kecik-kecik.
Aku rasa rumah ni besar.Duit sikit.
Janji makan pakai cukup.
Hati senang.
Petang-petang kayuh basikal pusing kampung.
Main tuju tin, jengkek, galah panjang, guli macam-macam.
Senja balik. Kena marah balik lambat.
Tapi suka. Boleh jalan-jalan riang ria.
Lepas tu bila besar sikit.
Aku rasa rumah ni macam kecik sikit.
Tapi aku duduk jauh.
Duit ada sikit-sikit.
Janji makan pakai cukup.
Hati senang.
Cuti sekolah atau cuti sem lepak rumah.
Perasaan paling malas mesti lah waktu kemaskan beg nak balik
asrama.
Kalau boleh nak bawak asrama balik rumah.
Aku rasa rumah ni kosong.
Aku masih duduk jauh tapi mak dah pergi lagi jauh.
Duit ada lah sikit.
Janji makan pakai duit belanja abah adik-adik cukup, tu pun dah cukup bagi aku.
Hati rindu. Sangat. Tapi kena kuat.
Cuti hujung minggu kadang-kadang aku balik.
Kalau boleh nak cuba cukupkan apa yang tak cukup.
Seboleh mungkin.
Tapi mustahil.
Sebab kehilangan ini tak akan pernah berganti.
Sampai mati.
Dan kalaulah redha itu semudah ABC.



0 comments:
Post a Comment